De Illusies gebruiken om Goddelijkheid te leren herkennen en te ervaren

  • Beschrijving

 

 


De Derde Illusie, de Illusie van Verdeeldheid, kan worden gebruikt om je eenheid met alles te ervaren.
Als je heel lang met iets verenigd bent, zul je op een gegeven moment niet langer merken dat er ook nog een 'jij' bestaat. De idee van 'jou' als een afzonderlijke eenheid zal geleidelijk verdwijnen.
Mensen die al een heel lange tijd bij elkaar zijn, ervaren dat vaak. Ze beginnen hun individuele identiteiten te verliezen. Dit is tot op zekere hoogte een-malig. Maar het eenmalig wonderlijke ervan verdwijnt als de Eenheid eindeloos wordt ervaren, want Eenheid in afwezigheid van Verdeeldheid is niets. Het wordt niet als een extase maar als een leegte ervaren. In afwezigheid van enige vorm van afscheiding ooit is Eenheid geenheid.
Daarom heb Ik de inspiratie gegeven voor de woorden: laat er ruimte zijn in jullie samenzijn. Drink uit een volle kelk, maar niet uit dezelfde kelk. De zuilen die een structuur dragen, staan los van elkaar, en de snaren van een fluit zijn gescheiden, hoewel ze met dezelfde muziek mee trillen.
Heel het leven is een ervaringsproces van Eenheid en afscheiding.
Eenheid en afscheiding. Dit is het levensritme zelf. Eigenlijk is dit het ritme dat het Leven zelf creëert.
Ik zeg jullie nogmaals: het Leven is een cyclus, net als alles wat erin zit. De cyclus gaat van hier naar daar en weer terug. Samen, apart. Samen, apart.
Zelfs als een ding ergens los van staat, hoort het altijd ergens bij, want het kan zich nergens echt van afscheiden en alleen maar groter worden. Dus zelfs wanneer iets apart lijkt, participeert het ergens aan, wat inhoudt dat het helemaal niet apart is.
Heel jullie Universum was ooit onvoorstelbaar geünificeerd, samengeperst in een sip die oneindig veel kleiner was dan de punt aan het einde van deze zin. Toen explodeerde alles en daarbij was niet zozeer sprake van een scheiding als wel van een expansie.
God kan zichzelf niet uiteenrijten. Het kan lijken alsof we afgescheiden zijn geraakt, maar eigenlijk zijn we allemaal partjes. We ervaren onze Intrinsieke Eenheid zodra we ons deze weer herinneren.
Als je anderen ziet die van jou afgescheiden lijkt, kijk ze dan goed aan. Kijk diep naar binnen, pijl hun innerlijk. Als je dat lang genoeg doet, zul je hun wezen doorgronden.
En dan zul jij daar jezelf tegenkomen, wachtend.
Als je dingen in de wereld om je heen ziet - een stuk natuur, een ander aspect van het leven - die van jou afgescheiden lijken, bekijk ze dan goed. Kijk diep naar binnen. Als je dat lang genoeg doet, zul je hun wezen doorgronden.
En ook dan zul jij daar jezelf tegenkomen, wachtend.
Op dat moment zul je de Eenheid met alle dingen kennen. En als je gevoel van Eenheid groeit, zullen het lijden en de zorgen uit je leven verdwijnen, want het lijden is een reactie op het afgescheiden zijn en de zorgen zijn een verkondiging van de waarheid hiervan. Maar het is een valse waarheid. Het is slechts schijnwaarheid. Het is geen ultieme waarheid. Ware afscheiding, van iedereen en alles, is eenvoudigweg onmogelijk. Het is een illusie. Het is een prachtige illusie, want het zorgt ervoor dat jullie de extase van de Eenheid kunnen ervaren, maar het blijft hoe dan ook een Illusie.
Gebruik de Illusie van Verdeeldheid alsof het een stuk gereedschap in de handen van een ambachtsman is. Bewerk met dit hulpmiddel je ervaring van totale vereniging en gebruik het nogmaals om de ervaring alsmaar opnieuw te re-creëren.
Als je overal waar je kijkt niets anders dan jezelf ziet, kijk je door de ogen van God. En als je gevoel van Eenheid groeit, zullen pijn en teleurstelling uit je leven verdwijnen.
Onthoud dit voor altijd.
Naarmate je gevoel van Eenheid groeit, zullen pijn en teleurstelling uit je leven verdwijnen.

De Vierde Illusie, de Illusie van Ontoereikendheid, kan worden gebruikt om jullie overvloed te ervaren.
God is overvloedig en jullie zijn dat ook. In de Hof van Eden hadden jullie alles, maar jullie wisten het niet. Jullie hadden het eeuwige leven, maar dat was van geen enkel belang. Het maakte geen indruk op jullie omdat jullie niets anders kenden.
De Hof van Eden is een mythe, maar de bedoeling van dit verhaal was een grootse waarheid over te brengen. Als je alles hebt en niet weet dat je alles hebt, heb je toch niets.
De enige manier voor jullie om te weten wat het betekent om alles te hebben, is dat je op een gegeven moment minder dan alles hebt. Vandaar de Illusie van Ontoereikendheid.
Jullie gebrek was bedoeld als een zegening, waardoor jullie je ware en totale overvloed zouden kunnen herkennen en ervaren. Maar het is nodig om uit de Illusie te stappen - om de Illusie als een illusie te zien en er afstand van te nemen - om deze ervaring te kunnen opdoen.
Hier is hoe je uit de Illusie van Ontoereikendheid kunt stappen; hef ontoereikendheid op overal waar je het buiten jezelf tegenkomt. Want daar verschuilt deze Illusie zich: buiten jezelf. Als je dus Ontoereikendheid buiten jezelf waarneemt, moet je die opheffen.
Als je hongerende mensen ziet, voed ze dan. Als je mensen ziet die kleding nodig hebben, kleed ze. Als je mensen ziet die onderdak nodig hebben, geef ze onderdak. Dan zul je ervaren dat jij absoluut geen ontoereikendheid kent.
Hoe weinig je ook van iets bezit, je kunt altijd iemand vinden die nog minder bezit. Vind die persoon en deel met hem de overvloed die van jou is.
Streef er naar niet de ontvanger van dingen te zijn, maar de bron. Zorg ervoor dat ook anderen die dingen krijgen die jij wenst te hebben. Als je dat doet, zul je je herinneren dat je deze dingen altijd al in je bezit hebt gehad.
Om deze reden is gezegd: 'Doe aan anderen wat jij wilt dat aan jou wordt gedaan'.
Loop niet te tobben en vraag je niet bezorgd af: wat moeten we eten en drinken? Kijk naar de vogels in de lucht. Zij zaaien en maaien niet, ze hebben ook geen opslagplaatsen of schuren: God voedt ze! Wie van jullie kan door bezorgd te zijn ook maar iets aan zijn leven toevoegen?
En vraag je niet af: waarmee zullen we ons kleden? Let eens op hoe de veldbloemen groeien ze werken en spinnen niet. Maar Ik zeg je: zelfs koning Salomo ging in zijn staatsiegewaad niet zo mooi gekleed als een van deze bloemen.
Richt daarom je aandacht op het koninkrijk van de hemel, en je zult ook al het andere krijgen.
En hoe kun je je op het koninkrijk van de hemel richten? Door het koninkrijk van de hemel aan anderen te verschaffen. Door het koninkrijk van de hemel te zijn, zodat anderen bij jou hun toevlucht en sterkte kunnen vinden. Door het koninkrijk van de hemel en al zijn zegeningen over te brengen op allen wier leven jij beroert. Want dat wat je geeft, word je.
Onthoud dit voor altijd.
Wat je geeft, word je.

De Vijfde Illusie, de Illusie van Vereisten, kan worden gebruikt om te ervaren dat jullie niets hoeven te doen om te kunnen weten en ervaren Wie je werkelijk bent.
Alleen door die dingen te doen waarvan jij je verbeeldt dat je ze verplicht bent te doen om je leven te laten werken, kun je tot een compleet besef komen dat niets van dat al noodzakelijk is.
Vraag het maar aan hen onder jullie die heel erg oud zijn. Vraag hen die de dans gedanst hebben. In de pas zijn gebleven en altijd de regels hebben gehoorzaamd. Ze zullen jou een advies geven in drie woorden:
'Overtreed de regels.'
Ze zullen niet aarzelen. Hun raad zal snel en helder zijn.
'Kleur buiten de lijntjes'.
'Wees niet bang'.
'Volg je hart'.
'Laat niemand je vertellen wat je moet doen.'
Aan het eind van je leven zul je weten dat niets van wat je hebt gedaan van belang was; van belang is alleen wie je was terwijl je de dingen deed.
Was je gelukkig? Was je voorkomend? Was je vriendelijk? Was je zorgzaam, medelevend en attent tegenover anderen? Was je goedgeefs, gul en - vooral - beminnelijk?
Je zult zien dat voor jouw ziel telt wie je bent geweest en niet wat je hebt gedaan. En je zult inzien dat het uiteindelijk je ziel is die is Wie je werkelijk bent.
Maar de Illusie van Vereisten, het idee dat er dingen zijn die je moet doen, kan dienen om je geest te motiveren terwijl je in je lichaam bent. Dat is zinvol zolang je tot op een bepaald niveau beseft dat het om een Illusie gaat en dat niemand iets tegen zijn zin hoeft te doen.
Wie zet de vuilnis buiten?
Serieus.
Wie doet de dingen die niemand wil doen?
Dat is een vraag, dat is de angst. Men gelooft dat de mensen als ze aan zichzelf worden overgelaten niet de dingen doen die zouden moeten gebeuren om het leven aan de gang te houden.
Die vrees is ongegrond. Men zou erachter komen dat de mensen tamelijk wonderlijke wezens zijn. En in een gemeenschap waar geen regels, geen voorschriften en geen vereisten zijn, zouden nog genoeg mensen zijn die de dingen die moeten gebeuren op zich nemen. Feitelijk zouden er maar heel erg weinig mensen zijn die dat niet op zich nemen, want niemand vindt het prettig om als profiteur bekend te staan.
En dat is wat er zou veranderen als er geen regels, voorschriften of vereisten meer waren. Wat zou veranderen, is niet wat er wordt gedaan, maar waarom het wordt gedaan.
Het 'waarom' van dingen doen zou zich aanpassen.
In plaats van dingen te doen omdat ze worden opgedragen, zouden de mensen dingen doen omdat ze ervoor kiezen als een uitdrukking van Wie ze zijn.
Dit is in alle waarheid de enige echte reden om dingen te doen. Maar het gooit wel het hele doen/zijn-paradigma overhoop. De mensen hebben dit paradigma als volgt geconstrueerd: je doet iets en dan ben je iets. Onder het nieuwe paradigma is men eerst iets en dan doet men het.
Iemand is gelukkig en dan doet men wat een gelukkig mens doet. Men is verantwoordelijk en dan doet men wat een verantwoordelijk persoon doet. Je bent vriendelijk en dan doe je wat een vriendelijk persoon doet.
Men doet geen verantwoordelijke dingen om verantwoordelijk te zijn. Men doet geen vriendelijke dingen om vriendelijk te zijn. Dat geeft alleen maar aanleiding tot wrok ('Na alles was ik heb gedaan'), omdat het uitgangspunt erop neerkomt dat alle daden zullen worden beloond.
En dat is precies wat jullie als het doel van de hemel beschouwen.
De hemel wordt voorgesteld als jullie eeuwige beloning voor alle dingen die jullie op aarde hebben gedaan (en voor het niet doen van de dingen die jullie geacht werden 'na te laten'). Op dezelfde manier hebben jullie besloten dat er ook een plek moest zijn voor de mensen die geen goede dingen hebben gedaan of die dingen hebben gedaan die eigenlijk niet mochten worden gedaan. Die plek hebben jullie de hel genoemd.
Nu kom Ik jullie dit zeggen: de hel bestaat niet. De hel is een zijnsstaat. Het is de ervaring afgescheiden te zijn van God, de voorstelling dat je van je diepste zelf bent afgescheiden en niet daarmee kan worden verenigd. De hel is voor altijd proberen jezelf te vinden.
Ook wat jullie de hemel hebben gedoopt, is een zijnsstaat. Het is de ervaring van Eenheid, de extase van hereniging met Alles wat is. De hemel is kennis van het ware zelf.
Voor de hemel zijn er geen vereisten. Dat is omdat de hemel geen plek is waar je naartoe gaat het is een plek waar je altijd al bent.
Nochtans kun je in de hemel zijn (Eenheid met het Al) en dat toch niet weten. eigenlijk geldt dit voor de meesten onder jullie.
Dit kan worden veranderd, maar niet door iets wat je doet. Het kan alleen worden veranderd door wie je bent.
Dit is wat bedoeld wordt met: 'Er is niets wat je hoeft te doen.' Je hoeft niets anders te doen dan te zijn.
En jullie kunnen niets anders zijn dan Eén.

Een fragment uit hoofdstuk 10 van 'Een met God' (Communion with God).